Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ποιήση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ποιήση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 19 Νοεμβρίου 2010

Ο Καβάφης του Θάνου Μικρούτσικου


Η σχέση του Θάνου Μικρούτσικου με τον Κ. Π. Καβάφη χρονολογείται από τα μέσα της δεκαετίας του 1950. Τότε που στο πατρικό του, στην Πάτρα, ο πατέρας του τον έπαιρνε αγκαλιά και του διάβαζε τα «Τείχη» ή τους «Αλεξανδρινούς βασιλείς». Τέλη της δεκαετίας του ΄60, αρχές του ΄70, έκανε την πρώτη του προσπάθεια να τον μελοποιήσει, αλλά το αποτέλεσμα δεν τον ικανοποίησε. Στις αρχές της επόμενης δεκαετίας συναντήθηκε ξανά με τον Καβάφη, όταν τον μελοποίησε (μέσα σε τρεις ημέρες) για τις ανάγκες της παράστασης «Ο Γέρος της Αλεξάνδρειας» που ανέβηκε από το Νouveau Τheatre de Βelgique, με τον Πολ Ρολάν στον ρόλο του ποιητή.

Σήμερα η σχέση αυτή αποτυπώνεται στο βιβλίο-CD των εκδόσεων Ιανός «Ο Καβάφης του Θάνου Μικρούτσικου» (Μουσική. Ποίηση. Ζωγραφική), όπου για πρώτη φορά παρουσιάζεται η ολοκληρωμένη εργασία του συνθέτη επάνω στην ποίηση του Καβάφη. Συγκεκριμένα παρουσιάζονται 50 ανθολογημένα ποιήματα του Καβάφη από τον συνθέτη, CD με τίτλο «Επέστρεφε» (δέκα συνθέσεις του Θάνου Μικρούτσικου σε νέα μουσική επεξεργασία και ενορχήστρωση, με ερμηνευτή τον Κώστα Θωμαΐδη και με συμμετοχές των Γεωργίας Συλλαίου, Θόδωρου Δημήτριεφ και Σάκη Μπουλά ) και επτά προσωπογραφίες του ποιητή από τον Γιάννη Ψυχοπαίδη.
Εξίσου παλιά είναι η εν γένει σχέση του Θάνου Μικρούτσικου με την ποίηση και δη με τη μελοποίησή της, όπως σημείωσε κατά τη χθεσινή παρουσίαση της δουλειάς αυτής. «Το κείμενο που μελοποιείται απαιτεί και πρέπει να ξεκλειδωθεί.Και εγώ είχα την πολυτέλεια να μου υποβάλλει πάντοτε το κείμενο τον τρόπο μελοποίησής του.Γι΄ αυτό και στις μελοποιήσεις μου (σ.σ.: δεν αναφέρθηκε μόνο στον Καβάφη) έχω ακολουθήσει διαφορετικούς μουσικούς δρόμους.Το κείμενο που μελοποιείταιαπαιτείται και πρέπει να ξεκλειδωθεί». Υπογράμμισε επίσης ότι η ποίηση είναι η μία κολόνα (η έτερη είναι η μουσική), ενώ όσον αφορά την ανθολόγηση των ποιημάτων την έκανε με κριτήρια τη σχέση που διατηρεί με αυτά. «Αλλα με πονάνε,άλλα με συντροφεύουν,άλλα με συνθλίβουν, αλλά με ακολουθούν σε καίριες φάσεις της ζωής μου».
Ο Θάνος Μικρούτσικος παρατήρησε επίσης ότι «η δισκογραφία έχει πεθάνει εδώ και τρία χρόνια και θρηνούμε τον θάνατό της» σημειώνοντας ότι μια τέτοια δουλειά που «ως πρόθεση θέλει να είναι σημαντική» μπορεί να δώσει αφορμές για άλλες αναλόγου ύφους εκδόσεις.

Το βιβλίο-CD «Ο Καβάφης του Θάνου Μικρούτσικου» κυκλοφορεί αποκλειστικά στα βιβλιοπωλεία «Ιanos» σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.

Πηγή: Εφημερίδα "Το Βήμα"

Πέμπτη 18 Νοεμβρίου 2010

Γιάννης Αγγελάκας, Άτιτλο (Ο χαμένος καιρός δε χάνεται...)

Ο χαμένος καιρός δε χάνεται
Οι ώρες που σκοτώνουμε επιζούν
Κάποιος θεός τις συμμαζεύει
Ζητά πίστη για λύτρα
Και μεις πληρώνουμε
Όλα τελικά
Επιστρέφουν σε μας
Τα δάκρυα σαν εξατμίζονται δε χάνονται
Η θλίψη που σκορπάμε επιζεί
Κάποιος θεός τη συγκεντρώνει
Ζητά δύναμη για λύτρα
Και μεις πληρώνουμε
Όλα τελικά
Επιστρέφουν σε μας
Τα όνειρα που εγκαταλείψαμε
Τα λόγια που δεν είπαμε
Τα απραγματοποίητα θαύματα
Οι γιορτές που αναβλήθηκαν
Οι αστερισμοί που αγνοήθηκαν
Τα ταξίδια που ακυρώθηκαν
Δεν χάθηκαν
Κάποιος θεός τα φροντίζει
Όλα τελικά
Επιστρέφουν σε μας

Τρίτη 16 Νοεμβρίου 2010

Διάφανα Κρίνα-Θα πεθάνω ένα πένθιμο του Φθινοπώρου δείλι

Ποιήμα του: Κωσταντίνου Ουράνη

Θα Πεθάνω Ένα Πένθιμο Του Φθινοπώρου Δείλι...

Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι
μες στη κρύα μου κάμαρα, όπως έζησα, μόνος,
στη στερνή αγωνία μου τη βροχή θε ν' ακούω
και τον κούφιο τον θόρυβο π' ανεβάζει ο δρόμος.
Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι
μέσα σ' επιπλα ξένα και σε σκόρπια βιβλία,
θα με βρουν στο κρεβάτι μου.
Θα 'ρθει ο αστυνόμος θα με θάψουν σαν άνθρωπο που δεν είχε ιστορία.
Απ' τους φίλους που παίζαμε πότε-πότε χαρτιά
θα ρωτήσει κανένας τους έτσι απλά: -"Τον Ουράνη
μη τον είδε κανείς; Εχει μέρες που χάθηκε!..."
Θ' απαντήσει άλλος παίζοντας: -"Μ' αυτός έχει πεθάνει".
Μια στιγμή θα κοιτάξουνε ο καθένας τον άλλον,
θα κουνήσουν περίλυπα και σιγά το κεφάλι,
θε να πουν: -"Τ' ειν' ο άνθρωπος!... Χτες ακόμα ζούσε!"
Και βουβά το παιγνίδι τους θ' αρχινίσουνε πάλι.
Κάποιος θα 'ναι συνάδελφος στα "ψιλά" που θα γράψει
πως: "Προώρως απέθανεν ο Ουράνης στη ξένη,
νέος γνωστός εις τους κύκλους μας, πούχε κάποτ' εκδόσει
συλλογή με ποιήματα πολλά υποσχομένη".
Κι αυτός θάναι ο στερνός της ζωής μου επιτάφιος.
Θα με κλάψουνε βέβαια μόνο οι γέροι γονιοί μου
και θα κάνουν μνημόσυνο με περίσσιους παπάδες
όπου θα 'ν' όλοι οι φίλοι μου κι ίσως οι οχτροί μου.
Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι
σε μια κάμαρα ξένη στο πολύβοο Παρίσι,
και μια Κίττυ θαρρώντας πως τη ξέχασα γι' άλλη
θα μου γράψει ένα γράμμα και νεκρό θα με βρίσει.


(Λέγετε ότι αυτό το ποιήμα ο Κώστας Ουράνης το ειχε γράψει για την πρώτη του γυναίκα που είχε γνωρίση στο Παρίση)

Federico Garcia Lorca- Υπόγεια Ρεύματα

Μια νέα εκτέλεση από το άλμπουμ "Τους έχω βαρεθεί" με την συνεργασία του Θάνου Μικρούτσικου με τα Υπόγεια Ρεύματα.Ένα μοναδικό κομμάτι σε ποίηση Νίκου Καββαδία.


Στίχοι: Νίκος Καββαδίας

Ανέμισες για μια στιγμή το μπολερό

και το βαθύ πορτοκαλί σου μεσοφόρι
Αύγουστος ήτανε δεν ήτανε θαρρώ
τότε που φεύγανε μπουλούκια οι σταυροφόροι

Παντιέρες πάγαιναν του ανέμου συνοδειά

και ξεκινούσαν οι γαλέρες του θανάτου
στο ρογοβύζι ανατριχιάζαν τα παιδιά
κι ο γέρος έλιαζε, ακαμάτης, τ'αχαμνά του

Του ταύρου ο Πικάσο ρουθούνιζε βαριά

και στα κουβέλια τότε σάπιζε το μέλι
τραβέρσο ανάποδο, πορεία προς το βοριά
τράβα μπροστά, ξοπίσω εμείς και μη σε μέλει

Κάτω απ' τον ήλιο αναγαλιάζαν οι ελιές

και φύτρωναν μικροί σταυροί στα περιβόλια
τις νύχτες στέρφες απομέναν οι αγκαλιές
τότες που σ' έφεραν, κατσίβελε, στη μπόλια

Ατσίγγανε κι αφέντη μου με τι να σε στολίσω;

φέρτε το μαυριτάνικο σκουτί το πορφυρό
στον τοίχο της Καισαριανής μας φέραν από πίσω
κι ίσα ένα αντρίκειο ανάστημα ψηλώσαν το σωρό.

Κοπέλες απ' το Δίστομο, φέρτε νερό και ξύδι

κι απάνω στη φοράδα σου δεμένος σταυρωτά
σύρε για κείνο το στερνό στην Κόρδοβα ταξίδι
μέσα απ' τα διψασμένα της χωράφια τα ανοιχτά

Βάρκα του βάλτου ανάστροφη

φτενή δίχως καρένα
σύνεργα που σκουριάζουνε σε γύφτικη σπηλιά
σμάρι κοράκια να πετάν στην ερήμην αρένα
και στο χωριό να ουρλιάζουνε τη νύχτα εφτά σκυλιά.

Γιάννης Αγγελάκας - Πώς τολμάς και νοσταλγείς, τσόγλανε


Image
“Τι είναι ροκ; Η μεγαλύτερη μουσική “αλητεία” από συστάσεως πενταγράμμου! Η αυθάδεια, η ασέβεια, το θράσος, η βρωμιά, η κοπάνα Να μην έχεις δεκάρα τσακιστή, να δανείζεσαι λεφτά από ένα φίλο και να γυρνάς όλες τις δισκογραφικές εταιρίες της Αθήνας. Να φτιάχνεσαι στο δρόμο, να μην προσκυνάς τη δόξα και το χρήμα, να κλείνεις την πόρτα σου στα Media, να πιστεύεις πως μια ηλεκτρική κιθάρα άλλαξε τη ζωή σου και να παραμένεις αδιόρθωτος”, όπως έγραψε κάποτε ο Νίκος Δήμου σε ένα αφιέρωμά του, στον τραγουδιστή και στιχουργό ενός συγκροτήματος, που έμελε να γίνει η σημαντικότερη παρουσία της εγχώριας ηλεκτρικής σκηνής.
Αν δεχτούμε αυτόν τον ορισμό, δεν βρίσκω στην Ελλάδα, πάνω από τρία ονόματα, που να μπορούν να τον περιγράψουν απόλυτα. Ο ένας είναι ο Νικόλας Ασιμος, ο δεύτερος φυσικά ο Παύλος Σιδηρόπουλος κι ο τρίτος δεν μπορεί να είναι άλλος από τον Γιάννη Αγγελάκα. Κι αν οι δυο πρώτοι, δυστυχώς δεν είναι πια κοντά μας, είμαστε τυχεροί που ο Αγγελάκας είναι εδώ, ζωντανός δίπλα μας και μας τραγουδάει …
Όλα αυτά τα χρόνια όμως, ο Γιάννης Αγγελάκας, δεν τραγουδά μόνο. Κατά καιρούς καταγράφει στο χαρτί και τις μη έμμετρες σκέψεις του. Κάποια επιλεγμένα αποσπάσματα αυτής τις καταγραφής, έχουν κυκλοφορήσει εν ίδει ποιητικών συλλογών, από τον εκδοτικό οργανισμό Λιβάνη.
“Οι καλύτεροι της ράτσας μας γίνονται φονιάδες
Ακολουθούν σε απόσταση ασφαλείας
οι ποιητές
οι παραμυθάδες
οι τερατολόγοι γενικώς
Μερικές χιλιάδες έτη φωτός πιο πέρα
Πλατσουρίζουν αγέλαστοι κι ανόρεχτοι
Στα στάσιμα νερά της μετριότητας
Οι όμηροι του φόβου.” Γ.Α.

Δευτέρα 15 Νοεμβρίου 2010

Θέλεις να Πατάς Σταθερά - ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΣΙΜΟΣ


Θέλεις να πατάς σταθερά.
Σ'αρέσουν οι ρηχές θάλασσες.
Σ'αρέσει να γυρνάς τον κόσμο.
Αλλά πάντα στα ρηχά.
Εμένα μ'αρέσουν οι βαθιές θάλασσες
κι ας μη γυρνώ τον κόσμο
κι ας με νομίζεις κολλημένο
στο ίδιο σημείο.
Δεν υπάρχει σύμπαν.
Υπάρχουν μόνο στιγμές,
συμπαντικές στιγμές.
Αν φτάσεις στην ακινησία,
μπορείς παντού να ταξιδέψεις.
Γι'αυτό το ξέχασες που σου'λεγα,
μωρό μου, κείνο το πρωινό
δίπλα στη σκάλα, πως η ζωή
κι ο θάνατος δεν είναι θέμα περιβάλλοντος.
'Ειναι θέμα αντοχής στην ίδια γραμμή πλεύσης.
Εγώ δε χρειάζομαι τον κόσμο,
κακώς έχεις νομίσει.
Για μένα δεν υπάρχει κόσμος.
Χρειάζομαι απλά να δημιουργώ κόσμους.

Κυριακή 14 Νοεμβρίου 2010

Το παράπονο-Οδυσσέας Ελύτης



Στίχοι: Οδυσσέας Ελύτης
Μουσική: Δημήτρης Παπαδημητρίου
Πρώτη εκτέλεση: Ελευθερία Αρβανιτάκη


Εδώ στου δρόμου τα μισά
έφτασε η ώρα να το πω
άλλα είναι εκείνα που αγαπώ
γι' αλλού γι' αλλού ξεκίνησα.

Στ' αληθινά στα ψεύτικα
το λέω και τ' ομολογώ.
Σαν να 'μουν άλλος κι όχι εγώ
μες στη ζωή πορεύτηκα.

Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν το κυνηγά,
πάντα πάντα θα 'ναι αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει.

ΜΕΣ᾿ ΤΟ ΣΠΙΤΑΚΙ ΜΟΥ... - ΜΑΡΙΑ ΠΟΛΥΔΟΥΡΗ


Μέσ᾿ στὸ σπιτάκι μου ἦταν μία φορά
τῆς ξεγνοιασιᾶς τὸ μύρο.
Καὶ γὼ ἤμουν τὸ τραγούδι μὲ φτερὰ
ποὺ ξεπετιόταν γύρω.
Μὰ λίγο λίγο πίκραινε ὁ σκοπὸς
στὰ παιδικά μου χείλη
καὶ σάμπως ἕνας χρόνος ἀγριωπὸς
νἄχε ἄξαφνα ἀνατείλει.
Λυγίστη τοῦ πατέρα μου ἡ βουλὴ
στὰ θαλασσιά του μάτια
κ᾿ ἔκλεισαν σὰ νὰ βάρυναν πολύ.
Μέσ᾿ στ᾿ ἄφωνα δωμάτια,
Περήφανη ἡ μητέρα μου κι᾿ ὀρθὴ
στὰ πλουμιστὰ σαντάλια,
λὲς ἄφησε ἡ ψυχή της νὰ παρθῆ
στοχαστικὴ σὰν ντάλια.
Καὶ τὰ παιδιὰ τῆς πίκρας τὸ γραφτὸ
νὰ ζοῦν καὶ νὰ σωπᾶνε
καὶ φύλλα ἀπώνα ἀνώφελο φυτὸ
σκορπίστηκαν καὶ πᾶνε.