Ο Μικρός Πρίγκηπας

"Ο Μικρός Πρίγκιπας" είναι βιβλίο του Γάλλου συγγραφέα Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ. Αν και θεωρείται παιδικό βιβλίο, απευθύνεται σε όλους. Το θέμα του βιβλίου είναι το εξής: ο αφηγητής πέφτει με το αεροπλάνο του -που έχει πάθει βλάβη- στην έρημο. Εκεί συναντά ένα ασυνήθιστο παιδί (το Μικρό Πρίγκιπα), γνωρίζονται και γίνονται φίλοι. Ο αφηγητής μαθαίνει πολλά από τον καινούργιο του φίλο. Ο καινούργιος του φίλος σιγά-σιγά τού διηγείται την επίσκεψή του σε άλλους πλανήτες, όπου υπάρχουν άνθρωποι ματαιόδοξοι αλλά και κάποιοι (ελάχιστοι) περισσότερο "ανθρώπινοι". Δεν ξεχνάει ποτέ και με τίποτα τις ερωτήσεις που έχει υποβάλει, ενώ ο ίδιος, αντίθετα, δεν συνηθίζει ν' απαντάει στις ερωτήσεις των άλλων.




Αν όμως μ' εξημερώσεις, η ζωή μου θα γίνει ηλιόλουστη. Θα αναγνωρίζω το θόρυβο ενός βήματος διαφορετικού απ' όλα τ' άλλα. Τα άλλα βήματα θα με κάνουν να κρύβομαι κάτω από τη γη. το δικό σου, σαν μουσική, θα με τραβάει έξω από τη φωλιά μου. Κι έπειτα κοίτα. Βλέπεις εκεί πέρα, τα χωράφια με το στάρι; Τα χωράφια με το στάρι δε μου θυμίζουν τίποτα. Κι αυτό είναι λυπηρό. Όμως εσύ έχεις μαλλιά χρυσαφένια. Θα είναι υπέροχο λοιπόν όταν θα με έχεις εξημερώσει. Το στάρι, που είναι χρυσαφένιο, θα μου θυμίζει εσένα. Και θα μ' αρέσει ν' ακούω τον άνεμο μέσα στα στάχυα... Κέρδισα, είπε η αλεπού, το χρώμα του σταριού""Να το μυστικό μου, είπε η αλεπού. Είναι πολύ απλό: Μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια. Είναι ο χρόνος που ξόδεψες για το τριαντάφυλλο σου που το κάνει τόσο σημαντικό..."Αφιερωμένο στον δικό μου Πρίγκιπα... Αφιερωμένο στα "ευχαριστώ" που σου χρωστώ...
 

Αν χωρούσα κι εγώ

στο μικρό σου πλανήτη

αν ζητούσες να 'ρθω

να μην σ' έχει η λύπη

Τον παλιό μου εαυτό

θα τον άφηνα πίσω

τον κρυμμένο ουρανό

της καρδιάς σου να ζήσω

Στο μακρινό σου το αστέρι

να μου κρατάς σφιχτά το χέρι

μικρέ μου πρίγκηπα κοιμήσου

κι εγώ θα μείνω εδώ μαζί σου

Αν ζητούσες να 'ρθω

στο μικρό σου τ' αστέρι

αν μπορούσα να δω

της ψυχής σου τα μέρη

 

Θα νικούσα το εγώ

που εδώ με κρατάει

έναν κόσμο να βρω

και τους δυο να χωράει

Στο μακρινό σου το αστέρι

να μου κρατάς σφιχτά το χέρι

μικρέ μου πρίγκηπα κοιμήσου

κι εγώ θα μείνω εδώ μαζί σου

Τα πράγματα που ζουν απ’ τον χαμό…

Τα πράγματα που ζουν απ' τον χαμό

Συγγραφέας: Βαμβουνάκη, Μάρω

Εκδόσεις:Φιλιππότη

Ημερομηνία έκδοσης:2005

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ:

Υπάρχει η Συνάντηση. Κι αυτοί οι δύο, εξ αρχής, πέρασαν θαρρετά και με θέληση μαζί στη σπηλιά που άμα μπεις δεν μπορείς πια να κάνεις πίσω. Κάτι σαν ζώνη του λυκόφωτος, σαν εμπειρία θανάτου, σε "νύχτα ασέληνο" αμαρτίας που αλέθει και εξαγιάζει. Από εκεί και πέρα, όλα τα απέξω, δεν θα είναι ποτέ πια όπως πριν. Και να χωρίσουν, και να χαθούν, η μεταμόρφωση δεν θα χαθεί. Και έτσι αποφασιστικά, επειδή το θέλεις κι επειδή σου χαρίζεται, αρχίζεις να ερωτεύεσαι ανακαλύπτοντας την μοναδικότητα του άλλου. Εκείνο που θα τον κάνει αναντικατάστατο. Καμιά αναπλήρωση μετά, καμιά απώθηση, κανείς αμυντικός μηχανισμός δεν θα σε παρηγορήσει. Κι ας παριστάνεις ότι τον ξεπέρασες, ιδίως τότε.

 Παραθέτω μερικά αποσπάσματα απ’ αυτό το βιβλίο της κυρίας Μάρω Βαμβουνάκη…

[...]Συναντάμε κόσμο όπως πορευόμαστε. Ανταλλάσσουμε βλέμματα, χαμόγελα ευγενικά, δυο υποχρεωτικές κουβέντες, για να προσπεράσουμε και να τα πετάξουμε αυτά αμέσως στον κάδο της λησμονιάς. Υπάρχουν μάτια όμως που από το πουθενά εμφανίζονται μια στιγμή μπρος μας, βυθίζονται στα δικά μας μάτια και αξιώνουν: «Εδώ θα μείνεις», ή «Σε περίμενα».

[...]πως οι μεγάλες αγάπες καταδέχονται μόνο τις μεγάλες, γενναίες ψυχές. Πως οι σπουδαίες ιστορίες διαλέγουν εκείνους που, από πίστη, ρισκάρουν την ψυχή τους. [...] Και εντάξει, ο έρωτας βρίσκεται από πάντοτε μέσα μας, είναι δικός μας εκ γενετής –ίσως και από πριν, ίσως και να είναι ο λόγος που θα γεννηθούμε—αλλά απαιτείται ο κατάλληλος άλλος, ο ορισμένος άλλος για να τον αφυπνίσει. Ο ορισμένος άλλος για να σβήσει ή να διατηρηθεί. Ο ορισμένος για να τον επιστρέψει στην πηγή, στο παντοτινό, ακόμα και στην αθανασία.

[...]Πως οι μεγάλες αγάπες καταδέχονται μόνο τις μεγάλες, γενναίες ψυχές. Πως οι σπουδαίες ιστορίες διαλέγουν εκείνους που, από πίστη, ρισκάρουν την ψυχή τους.

[...]Και εντάξει, ο έρωτας βρίσκεται από πάντοτε μέσα μας, είναι δικός μας εκ γενετής -ίσως και από πριν, ίσως και να είναι ο λόγος που θα γεννηθούμε- αλλά απαιτείται ο κατάλληλος άλλος, ο ορισμένος άλλος για να τον αφυπνίσει. Ο ορισμένος άλλος για να σβήσει ή να διατηρηθεί. Ο ορισμένος για να τον επιστρέψει στην πηγή, στο παντοτινό, ακόμα και στην αθανασία.

Το βιβλίο του Μίλτου Πασχαλίδη

Μιλτιάδης Πασχαλίδης 

Δύο νύχτες στο Σαράντι

«Πνίγηκα τέσσερις φορές κι ακόμα ζω.
Αναρωτιέμαι, ο Θεός πόσο πολύ θέλει να με παιδέψει ακόμα;»
Όταν αυτές είναι οι πρώτες λέξεις που σου λέει ένας άνθρωπος μετά τις συστάσεις και τα τυπικά καλωσήλθατε και χαρά μου που σας γνωρίζω, ξέρεις ότι την έχεις πατήσει.
Θες να μάθεις τι γίνεται παρακάτω.

Ένας γέρος που του αρέσει να λέει ιστορίες.
Κι ένας μουσικός που αποσύρεται σ ένα μικρό παραθαλάσσιο χωριό της Βοιωτίας πασχίζοντας να ολοκληρώσει τη συγγραφή ενός βιβλίου μετά από τρεις ημιτελείς απόπειρες.
Αυτή είναι η καταγραφή της τυχαίας συνάντησής τους τον Ιούλιο του 2010.
         (Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο Μίλτος Πασχαλίδης γεννήθηκε το 1969 στην Καλαμάτα. Σπούδασε Μαθηματικά και Φιλοσοφία στην Κρήτη. Ζει στην Αθήνα και έχει μια κόρη, την Ευγενία. Αυτό είναι το πρώτο του βιβλίο.

Κάιν - Ζοζέ Σαραμάγκου

Κάιν

Μυθιστόρημα

Cain

Συγγραφέας: Saramago Jose

Μεταφραστής: Ψυλλιά Αθηνά

Εκδότης: Καστανιώτη

Περιγραφή:

 

 Ένας Θεός νάρκισσος, προικισμένος με μια εξαιρετικά ευέλικτη συνείδηση, που συμφωνεί μαζί του ό,τι κι αν αυτός κάνει, κι ένας πρώιμος αντάρτης, ο Κάιν, είναι οι πρωταγωνιστές του πιο απολαυστικού μυθιστορήματος του Ζοζέ Σαραμάγκου, που έμελλε να είναι το τελευταίο του. Η Bίβλος, ένα από τα πιο άγρια βιβλία που έχουν γραφτεί ποτέ και που, κατά τον διάσημο νομπελίστα συγγραφέα, δεν θα έπρεπε να πέφτει ποτέ στα χέρια των παιδιών, ξαναγράφεται από τον ίδιο με απρόβλεπτο τέλος, δίνοντας την ευκαιρία για έναν σπαρταριστό διάλογο μεταξύ Θεού και ανθρώπου. Εξάλλου «η ιστορία των ανθρώπων είναι η ιστορία της ασυνεννοησίας τους με το Θεό – ούτε αυτός καταλαβαίνει εμάς, ούτε εμείς εκείνον».

Μάνος Ελευθερίου - Είναι αρρώστια τα τραγούδια

Μία συλλογή επιλεγμένων αρθρων και μελετών του Μάνου Ελευθερίου
που δημοσίευσε κατά καιρούς στο μουσικό περιοδικό Δίφωνο και
σχόλια του σε μουσικές ραδιοφωνικές του εκπομπές.
Kείμενα για συνθέτες, τραγουδιστές και στιχουργούς, και κυρίως για την υπόθεση του ελληνικού τραγουδιού. O συντάκτης αυτών των κειμένων ευτύχησε να συνεργαστεί με όλους σχεδόν τους συνθέτες. Oρισμένοι ήταν «θηρία». Αλλοι μικρά θηρία του γάλακτος, χαμένων γονέων, που βύζαιναν από άλλα ζώα, και ορισμένοι αδιάφοροι και ανθρωπάκια. Ωστόσο τα τραγούδια όλων ταξίδευαν μυστικά σε δίσκους, σε CD, ραδιόφωνα, πίστες, θέατρα και στάδια, αδιαφορώντας και για τις συνθήκες που γράφτηκαν και για κείνους που τα 'γραψαν. Δεν είναι ντροπή να αγαπάει κανείς το τραγούδι.
Kαι όπως υπάρχουν άνθρωποι που εθελοντικά αγωνίζονται για την ισορροπία της φύσης, για τα δέντρα, τα ζώα και τα πουλιά, και όπως υπάρχουν κέντρα για τα σπάνια είδη που κινδυνεύουν και τα περιθάλπουν με αγάπη κι αφοσίωση, έτσι θα 'πρεπε να υπάρχουν και αντίστοιχα κέντρα για ό,τι κινδυνεύει σ' αυτόν τον τόπο και για το ελληνικό τραγούδι! Γιατί το τραγούδι πολλές φορές κινδύνεψε και πολλές φορές επουλώθηκε από τις πληγές που του άνοιξαν τα σκάγια αδέξιων κυνηγών δολοφόνων. Έστω και έναν αν βοηθήσουν τούτα τα κείμενα να αγαπήσει περισσότερο το ελληνικό τραγούδι, το παιχνίδι έχει κερδηθεί.
Μάνος Ελευθερίου

Γιατί γράφουμε λοιπόν;

ΓΙΑΤΙ ΓΡΑΦΟΥΜΕ λοιπόν τραγούδια; Μήπως για να βρούμε
κι εμείς την περιλάλητη ευτυχία, τη φιλία όλων εκείνων που
δεν γνωρίσαμε, τους επαίνους «καθωσπρέπει» ανθρώπων ή
για να προσεταιριστούμε ξένες αγκαλιές; Μήπως , με λίγα
λόγια, γράφουμε τραγούδια για να βρούμε επιτέλους αγάπη
και κατανόηση, που ούτε πουλιούνται ούτε αγοράζονται, και
να κλείσουμε ορισμένα μάτια στα ελαττώματα μας; (Υπάρχει
βέβαια στον αέρα η αυτοπροβολή και η «κονόμα», αλλά
καλλιτέχνες άνθρωποι επιτρέπεται να λένε τέτοια κακά πράγματα;)

Όμως εκείνος ο μοναχικός στιχουργός που γράφει τραγούδια
μόνο για την ψυχή του με γνώση και σύνεση και ανάβει το λιανό
κεράκι του σ’ αυτό τον κόσμο, που συνοδεύει κάθε βδομάδα τον
δικό του επιτάφιο, έχει πολλά να καταμαρτυρήσει γι’ αυτό το πάθος
και την περιπέτεια. Που, αφού έμεινε για χρόνια μακριά από τις
συναλλαγές και την αγορά του επαγγέλματος, αποφασίζει να δώσει
τα στιχάκια του. Και ξαφνικά τα στιχάκια του γίνονται σκηνικά
μιας παράστασης που δεν είχε υπολογίσει, ενός έργου που και μόνο
ο τίτλος τον απωθούσε, αλλά όπου παίζουν ως πρωταγωνιστές
τούτα τα στιχάκια του. Και πρέπει να περάσουν από αυτοσχέδια
δικαστήρια και καταθέσεις μαρτύρων και δικηγόρων για να βρεθεί
το διαμάντι στο βάθος του πηγαδιού.

Τα στιχάκια που έγραψες ή που θα γράψεις, ανόητε, πρέπει πρώτα
να αρέσουν στη θεία του συνθέτη όπου διάλεξες να γονατίσεις,
ν’ αρέσουν στην γκόμενα του και στη θεία της και σ’ εκείνον τον
περαστικό φιλοξενούμενο εξάδελφο από το χωριό, που τον
φωνάζουν και του λένε «Επειδή εσύ δεν είσαι χαλασμένος και είσαι
ακόμη αγνός, θα παίξεις το ρόλο του ενόρκου. Θέλουμε να μας πεις
με το χέρι στην καρδιά αν σ’ αρέσουν αυτά τα τραγούδια που μελο-
ποίησε ο Μπούλης πάνω σε στίχους του κυρίου» (ο κύριος είσαι εσύ,
μαλάκα στιχουργέ, που έβρισκες τις λέξεις μία μία ώσπου να
φτιάξεις το περιδέραιο ). Και ο ένορκος ακούει σοβαρός και κάποια
στιγμή βγάζει την απόφαση. «Εμένα με συγχωρείτε, να πούμε,
αλλά μου φαίνεται μάπα το καρπούζι! Η μουσική είναι ωραία, αλλά
οι στίχοι κάπου χωλαίνουν. Τι κέφι να κάνεις όταν ακούς βασιλικούς
και δυόσμους; Η νεολαία δεν τα μασάει αυτά. Η νεολαία σήμερα
θέλει άλλα πράγματα».

Ακριβώς τότε είναι που βλέπεις όλη τη ζωή μπροστά σου, όπως
έχεις ακούσει ότι τη βλέπει εκείνος που πέφτει από τον πέμπτο όροφο
με σκοπό να αυτοκτονήσει… Αλλά εσύ ξέρεις τι ακριβώς συμβαίνει.
Και ο δαίμονας και η διαίσθηση και οι γνώσεις σου αλλά και οι τοίχοι
που βοούν στου φωνάζουν ότι δεν φταίνε οι στίχοι σου που δεν
«κόλλησαν» με τη μουσική, που μονάχη της είναι πολύ όμορφη και
ευρηματική, αλλά που δεν έχει καμία σχέση με τους στίχους σου.
Για τον απλό λόγο ότι οι συνεχείς αλλαγές που σε ανάγκασαν να κάνεις
και εκείνες που έκαναν μόνοι τους και έβαλαν στη θέση της καρδιάς
το κεφάλι και στη θέση τον ποδιών τα χέρια, αυτό και μόνο φταίει.
Έχει δίκιο ο φιλοξενούμενος. Μόνο που η αλήθεια είναι ότι πρέπει
να μπει καινούργια μουσική. Ποιος θα το πει όμως και με τι καρδιά
θα το πει στο συνθέτη; Που νομίζει ότι όσα έπραξε είναι οριστικά
και αμετάκλητα και κρυστάλλινης διαύγειας και εκπληκτικής ομορφιάς
σε διατύπωση και ευρηματικότητα. Που αν επρόκειτο να διαγωνιστεί
με κάτι σε ακρίβεια, είναι μόνο η Συνθήκη της Ουτρέχτης, η Συνθήκη
του Βελιγραδίου και της Ρώμης…

Και μετά από αυτά θα σταματήσεις άραγε να αναρωτιέσαι γιατί
επιμένουν ορισμένοι να γράφουν τραγούδια; Εγώ πιστεύω ότι τα ίδια
ερωτήματα που ανέφερα στην αρχή, αντιστρέφοντας τα, μπορεί κανείς
να τα θέσει στον εαυτό του, ακόμη και ένας επαρκής ακροατής. Και θα
’πρεπε κάποτε να στήσουν και σε αυτό τον άγνωστο, δυστυχισμένο και
μοναχικό ακροατή ένα μνημείο! Όσο για τους στίχους σου, δεν θα πάνε
χαμένοι. Όλο και κάποιος θα βρεθεί, κάποιος περισσότερο έξυπνος και
ταλαντούχος συνθέτης, και καθόλου απίθανο να βγάλετε και «επιτυχία».
Είναι το πρώτο βήμα για να γίνεις κι εσύ «παράγοντας» και «ένορκος»…

Εκδόσεις Καστανιώτη, 2002